شیعه و سنی ، پاسخ به شبهات برادران سنی

عزاداري فاطمه‏ سلام الله عليها برای عزای امام حسین

سفارش امام حسین برای گریه بر او

عزاداري امام سجاد برای عزای امام حسین

عزاداري امام صادق برای عزای امام حسین

عزاداري امام رضا برای عزای امام حسین

عزاداري امام زمان برای عزای امام حسین

حتی مسیحی هم برای امام حسین منقلب میشود

حتی وهابیت منصف هم به اشتباهش اعتراف میکند

حتی حيوانات وحشى هم برای امام حسين (ع) گریانند

عزاداري فاطمه‏ سلام الله عليها برای عزای امام حسین

خیلی عجیب است حضرت امام حسن عسگري عليه السلام مي فرمايد:

 و نحن حجج الله في خلقه

و ما حجت هاي خدا برخلق هستيم

و فاطمة حجة علينا

و فاطمه  سلام الله عليها حجت بر ما است

تفسير أطيب البيان - ج 13 - ص 235

حال همین حجت ائمه برای فرزندش امام حسین تا قیامت گریه میکند . 

حركت نمادين حضرت صديقه‏ طاهره‏ سلام الله عليها در عرصه محشر دليلي محكم بر اقامه‏ عزاداري بر شهادت امام حسين‏ عليه السلام‌ مي‌‏باشد. و از اين جهت تأسّي به تنها يادگار پيامبر گرامي اسلام وظيفه‏ ارادتمندان به خاندان رسالت و پيروي از روش نيكوي آنان در تشكيل مجالس عزاداري امام حسين عليه السلام‌ خواهد بود.

 عليّ بن محمّد شافعي مغازلي از أبو أحمد عامر از حضرت عليّ بن موسي الرضا عليه السلام و آن حضرت از پدران گرامي‌‏اش از امير المؤمنين‏ عليه السلام‌ از پيامبر اكرم‏ صلّي الله عليه و آله وسلّم اين حديث را نقل مي‌‏كند، كه پيامبر فرمود: دخترم فاطمه با لباس خونين فرزندش حسين‏ عليه السلام‌ وارد محشر مي‏شود، آن‌گاه به يكي از پايه ‏هاي عرش خدا چنگ مي‏اندازد و عرض مي‏كند: اي خداي عادل و جبّار بين من و قاتل فرزندم قضاوت كن! به خداي كعبه سوگند كه خداوند حكم و دستور خاصّ خودش را در باره دخترم صادر خواهد كرد.

مناقب عليّ بن أبي طالب عليهما السلام، مغازلي، ص 66 ـ ينابيع الموده لذوي القربى، قندوزي، ج 3، ص 47

 بنابراين، ارادتمندان و دوست‌داران اهل بيت پيامبر صلّي الله عليه و آله وسلّم‌‌‌‌ با توجه به آن‌چه كه از حالات روحي و معنوي پيشوايان دين در موضوع عزاداري امام حسين‏ عليه السلام‌ نقل شده است بر خود لازم مي‏دانند كه حادثه‏ غم‏انگيز كربلا و نحوه شهادت فرزند زهرا سلام الله عليها، و ياران او را از ياد نبرند، تا روزي كه در عرصه محشر شاهد تظلّم مادر مظلومه‏ حسين‏ عليه السلام‌ در محضر حضرت حقّ باشند.

یا

سبط ابن جوزي ـ كه ذهبي از او اين‌گونه تعبير مي‌كند:

كان اماما واعظا علامة في التاريخ.

ـ نقل مي‌كنند كه:

ايشان در روز عاشوراء بر بالاي منبر رفت و مقتل حسين را براي مردم خواند و مدتي سكوت كرد و دستمال را از جيب خود بيرون آورد و گريه شديدي نمود و شروع كرد به خواندن اشعاري در مورد حسين:

ويل لمن شفعاؤه خصماؤه              و الصور في نشر الخلائق ينفخ

لا  بد أن ترد القيامة  فاطم             و قميصها  بدم  الحسين  ملطخ

واي به حال كسي كه شفيع او (پيامبر)، دشمن اوست. روزي كه در صور دميده مي‌شود، فاطمه وارد محشر مي‌شود، در حالي‌كه پيراهن خون آلود حسين را در دست دارد.

و بعد از روضه خواندن كه از منبر پايين آمد و قطرات اشكش جاري بود حتي تا درب منزل خود.

البداية و النهاية لإبن كثير، ج13، ص227

یا

هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله وسلم شهادت حسين عليه السلام و ساير مصيبت هاى او را به دختر خود، خبر داد؛ فاطمه عليهاالسلام سخت گريه نمود و عرض كرد:
- پدر جان ! اين گرفتارى چه زمانى رخ مى دهد؟
رسول خدا فرمود:
- زمانى كه من و تو و على در دنيا نباشيم .
آن گاه گريه فاطمه شديدتر شد. عرض كرد:
- چه كسى بر حسينم گريه مى كند، و به عزادارى او قيام مى نمايد؟
پيامبر فرمود:
- فاطمه ! زنان امتم بر زنان اهل بيتم ، و مردان بر مردان گريه مى كنند و در هر سال ، عزادارى او را تجديد مى كنند. روز قيامت كه فرا رسد، تو براى زنان شفاعت مى كنى و من براى مردان ، و هر كه بر گرفتارى حسين گريه كند، دست او را مى گيريم و داخل بهشت مى كنيم . فاطمه جان ! تمام ديده ها روز قيامت گريان است ، مگر چشمى كه بر مصيبت حسين گريه كند! آن چشم براى رسيدن به نعمت هاى بهشت خندان است ( بحار، ج 44، ص 292  )

سفارش امام حسین برای گریه بر او

از جمله سخن شهيد پرآوازه دشت نينوا حضرت أبا عبد اللّه الحسين‏ عليه السلام‌ كه فرمود:

 من دمعت عيناه فينا دمعه، أو قطرت عيناه فينا قطره، آتاه اللّه عزّ وجلّ الجنّه.

 هر كس قطره‏ اشكي در عزاي ما بريزد خداوند متعال بهشت را به او عنايت خواهد فرمود.  

یا

اشك هر مؤ من  

اميرالمؤ منين (ع ) به حضرت حسين (ع ) نظر نموده پس فرمودند:
اى اشك هر مؤ من .
حضرت حسين (ع ) عرض نمود: اى پدر، من اشك هر مؤ منى هستم ؟
اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: بلى پسرم كامل الزيارت ، ص 352

چون امام حسین (ع) در مورد شهادت جانگداز خود فرمودند «انا قتیل العبرة لا یذکرنی مؤمن الا استعبر» - یعنی: من کشته اشک‌ها هستم، مؤمنی (نه هر کسی) به یاد من نمی‌افتد، مگر آن که اشک بریزد. (امالی صدوق‌، ص200 - مناقب ابن شهر آشوب، ج3ص239 - بحار‌الانوار‌: ج98 ص295 - روضة‌الواعظین، فتال  نیشابوری،ص170)

یعنی کشته شدم تا دل‌ها بیدار شوند، کشته شدم تا با توجه و یاد من، زنگارها از دل‌ها زدوده شود و قلب‌ها صیقل یابند – کشته شدم تا قلب‌ها آیینه حق‌نما گردند، کشته شدم تا محبّت به اوج رسد و سبب حرکت در این مسیر و قرب الهی گردد.

عزاداري امام سجاد برای عزای امام حسین

على بن حسين (امام چهارم ) بيست تا چهل سال بر پدرش حسين گريه كرد. هر گاه خوراكى را جلويش مى گذاشتند گريه مى كرد.
غلامش عرض كرد:
سرور من ! مى ترسم شما خودت را از گريه هلاك كنى .
حضرت فرمود: من از غم غصه خود به خدا شكوه مى كنم ، من چيزى را مى دانم كه شما نمى دانيد من هرگاه قتلگاه فرزندان فاطمه را به ياد مى آورم گريه گلويم را مى فشارد .

بحار : ج 12، ص 264 و ج 43، ص 155 و ج 82، ص 86.

 یا

امام سجّاد عليّ بن الحسين عليهما السلام پس از واقعه كربلا لحظه‏اي اشك مباركش قطع نشد، كساني كه او را در اين حال مي‏ديدند از علّت آن سؤال مي‏كردند، حضرت در پاسخ مي‌فرمود:

مرا سرزنش و ملامت نكنيد، يعقوب عليه السلام براي مدتي‌ يكي از فرزندانش را از دست داد، آنقدر گريه كرد تا بينايي چشمانش را از دست داد، با اين‌كه نمي‏دانست فرزندش مرده است، ولي من 14 نفر از خاندانم را در يك روز در برابر ديدگانم سر بريدند، آيا فكر مي‏كنيد كه اندوه و مصيبت براي هميشه از من دور خواهد شد ؟

تهذيب الكمال، مزّي، ج 20، ص 399 ـ  البدايه والنهايه، ج 9، ص 125 ـ تاريخ مدينه دمشق، ج 41، ص386.

 حزن و اندوه هميشگي دليل بر عمق فاجعه است، و از طرف ديگر امام سجاد عليه السلام با اين عمل، پيامي ارشادي، به همه مؤمنين ابلاغ مي‏كند، كه عاشورا و امام حسين‏ عليه السلام‌ تا روز قيامت بايد زنده بماند.

یا

امام باقر عليه السلام‌‌ با نقل حديثي از پدر بزرگوارش امام سجّاد عليه السلام‌ بر جاودانگي حادثه‏ عاشورا تأكيد و از سيره عملي پدرش كه احياء مراسم عزاداري است دفاع مي‏كند.

پدرم عليّ بن الحسين عليهما السلام مي‏فرمود: هر مؤمني كه براي شهادت حسين‏ عليه السلام‌ و ياران او اشكش جاري شود خداوند غرفه‏اي در بهشت به او مي‏بخشد، و هر مؤمني كه اشكش برگونه‏هايش براي رنج‌هايي كه ما از دشمن ديده‏ايم جاري شود، خداوند به او جايگاه نيكو خواهد بخشيد.

ينابيع الموده لذوي القربي، قندوزي، ج 3، ص 102 ـ الاصابه، ابن حجر، ج 2، ص 438 ـ لسان الميزان، ج2، ص 451.

عزاداري امام صادق برای عزای امام حسین

زید شحام مى‏گوید: «همراه جماعتى از اهل کوفه در خدمت امام صادق (ع) بودیم. یکى از شعراى عرب به نام جعفر بن عفان وارد شد. آن حضرت او را احترام نموده و در نزدیک خود جاى داد، آنگاه فرمود اى جعفر! عرض کرد: لبیک! به فدایت گردم. فرمودند به من گفته‏اند که تو اشعار نیکى درباره حسین (ع) سروده‏اى. عرض کرد: آرى. فرمود: اشعار خود را بخوان. او شعر مى‏خواند و امام و اطرافیان مى‏گریستند، به گونه‏اى که قطرات اشک بر صورت و محاسن آن حضرت جارى بود. سپس امام فرمودند:

 یا جعفر و اللّه لقد شهدت ملائکة اللّه المقربین هاهنا یسمعون قولک فى الحسین و لقد بکوا کما بکینا أو اکثر و لقد أوجب اللّه تعالى لک یا جعفر فى ساعته الجنة یأسرها و غفراللّه لک»؛ (بحارالانوار، ج 44، ص 282، باب و تاریخ النیاحة على الحسین، ص 160. )

اى جعفر! فرشتگان الهى حضور دارند و صداى تو را شنیدید و چنانکه ما گریه کردیم، آنها نیز گریستند بلکه بیشتر از آن. خداوند در این ساعت براى تو بهشت را واجب کرده و تو را ببخشد.

یا
ابن قولویه مى‏گوید: «هرگز دیده نشد که نام امام حسین (ع) در نزد امام صادق برده شود و آن روز بر لب مبارکش خنده مشاهده شود».
امام صادق (ع) فرمود: «حسین مایه عبرت و گریه هر مؤمنى است»؛ «ان البکاء و الجزع مکروه للعبد فى کل ما جزع ما خلا البکاء على الحسین بن على (ع) فانه فیه مأجور». (بحارالانوار ، ج 44، ص 291، باب ثواب البکاء على مصیبة و کامل الزیارات، ص 100 )

یا
مرحوم محدث قمى نوشته است: «ابوهارون مردى نابینا و شاعرى توانا و از اصحاب امام صادق (ع) بود و گاهى براى امام حسین مرثیه مى‏خواند او مى‏گوید: روزى خدمت امام صادق (ع) رسیدم، فرمود: ابوهارون از آن شعرهایى که در مرثیه جدم سروده‏اى براى ما بخوان. عرض کردم: اطاعت مى‏شود. آن حضرت فرمود: بگویید زنها هم پشت پرده بیایند و استفاده ببرند.

 ابوهارون اشعار خود را که تازه سروده بود آغاز کرد با آن پنج مصرع بیشتر نبود، غل غله‏اى از خانه امام صادق 7 بلند شد و اشک از چشمان مبارک امام جارى بود، شانه‏هاى مبارکش به شدت حرکت مى‏کرد و فریاد ناله و گریه از منزل به گوش مى‏رسید.
نفس المهموم، محدث قمى ص 46 و حماسه حسینى، مرتضى مطهرى، ص 280

یا

امام صادق‏ عليه السلام‌ با تأسّي به اجداد بزرگوارش سفارش به بزرگ‌داشت كربلا و عاشورا دارد و مي‏فرمايد:

 حادثه روز عاشورا دل‌هاي ما را آتش مي‌زند، اشك‌هاي ما را جاري مي‏سازد، و ما وارث غم و اندوه سرزمين كربلا هستيم، پس گريه كنندگان، بر مثل حسين بايد گريه كنند، زيرا اي مؤمنان گريه بر او گناهان را از بين مي‏برد.

 نور العين في مشهد الحسين، أبو إسحاق اسفراييني، ص 84.

یا

همچنین ایشان به فضیل می فرمایند : " آیا مجالس عزا بر پا می کنید و از اهل بیت و آنچه بر آنان گذشته صحبت می کنید ؟ فضیل گفت : آری قربانت گردم ، امام فرمود : این گونه مجالس را دوست دارم پس امر ما را زنده گردانید که هر کس امر ما را زنده کند مورد لطف و مرحمت خدا قرار می گیرد .

ای فضیل : هر کس از ما یاد کند ، یا نزد او از ما یاد کنند و به اندازه بال مگسی اشک بریزد ، خدا گناهانش را بیامرزد اگر چه بیش از کف دریا باشد . "( بحار الانوار ، ج 43 ص 282 و 289 )

یا

به نقل از داوود رِقّى  : در محضر امام صادق عليه السلام بودم كه آب طلبيد. وقتى از آن نوشيد، اشك ريخت و چشمانش اشكبار شد.
آن گاه به من فرمود: «اى داوود ! خدا لعنت كند كُشنده حسين را ! هيچ كس نيست كه آب بنوشد و از حسين عليه السلام و خاندانش ياد كند و كُشنده‏اش را لعن كند، مگر اين كه خداوند، برايش يك‏صد هزار حسنه مى‏نويسد و يك‏صد هزار گناه را از او مى‏زُدايد و يكصد هزار درجه به او مى‏دهد و گويى كه يكصد هزار برده، آزاد كرده است. همچنين خداوند عزّوجلّ وى را در قيامت. خنك‏دل محشور مى‏كند»  ( الكافى : ج ۶ ص ۳۹۱ ح ۶، كامل الزيارات: ص ۲۱۲ ح ۳۰۴)

عزاداري امام رضا برای عزای امام حسین

حضرت رضا (ع) فرمود هر که ياد مصيبت ما کند و بگريد بدان چه با ما کردند روز قيامت با ما در درجه ما است و هر که ياد مصيبت ما کند و بگريد و بگرياند ديده‏اش گريان نشود روزى که همه ديده‏ها گريانست و هر که بنشيند در مجلسى که امر ما در آن زنده مى ‏شود دلش نميرد روزى که دلها بميرد» أمالي للصدوق ص73

یا

 امام رضا (عليه السلام) مي‌فرمايد:

پدرم امام کاظم (عليه السلام)، وقتي ماه محرم مي‌رسيد، خنده بر لبهايش نمي‌نشست و کسي او را شاد نمي‌ديد. غم و غصه و اندوه، بر سراسر وجود پدرم حکومت مي‌کرد. هر روز که مي گذشت، بر غم و اندوه او افزوده مي‌شد و وقتي به روز دهم مي‌رسيد، روز مصيبت و حزن و گريه پدرم بود.

الأمالي لشيخ الصدوق، ص191 - وسائل الشيعة (چاپ آل البيت) للحر العاملي، ج14، ص505 - إقبال الأعمال للسيد ابن طاووس، ج3، ص28

یا

روايت ديگري از امام رضا (عليه السلام) است که مي‌فرمايد:

ماه محرم، در دوران جاهليت، ماهي بود که مردم احترام آن را نگه مي‌داشتند و در اين ماه، کشتار نمي‌کردند. در اين ماه، بني‌اميه، خون ما را حلال شمردند و احترام ما اهل بيت را هتک کردند و به اسارت بردند و در اين ماه، خيمه‌هاي ما را به آتش کشيدند و ... . روز حسين، پلک‌هاي چشم ما را زخم کرده، اشک‌هاي ما را جاري ساخته، ... ، پس بايد بر مانند حسين، گريه‌کننده‌ها گريه کنند و گريه بر حسين، گناهان بزرگ را از بين مي‌برد.

الأمالي للشيخ الصدوق، ص190 - إقبال الأعمال للسيد ابن طاووس، ج3، ص28 - بحار الأنوار للعلامة المجلسي، ج44، ص283

عزاداري امام زمان برای عزای امام حسین

امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف خطاب به جدبزرگوارشان امام حسين عليه السلام در زيارت ناحيه مقدسه مي فرمايند:صبح وشام برتو مويِه مي کنم،و به جاى اشک براى تو خون گريه مي کنم، ...تاجائى که ازفرط اندوهِ مصيبت،و غم و غصّه شدّتِ حزن جان سپارم .

و میفرماید  اگر آنها (مخالفین ) هدف از اين عزاداري را مي دانستند چنين حرفي نمي زدند. هدف از عزاداري احياي امر اهل بيت عليهم السلام است .

یا

بنابر روایات، امام زمان علیه السلام در زمان غیبت و ظهور، بر شهادت جدش گریه می کند. آن حضرت، خطاب به جد بزرگوارش سیدالشهدا علیه السلام می فرماید: «اگر روزگار مرا به تأخیر انداخت و از یاری تو دور ماندم و نبودم تا با دشمنان تو جنگ کنم و با بدخواهان تو پیکار نمایم، هم اکنون، هر صبح و شام بر شما اشک می ریزم و به جای اشک، در مصیبت شما، خون از دیده می بارم و آه حسرت از دل پردرد بر این ماجرا می کشم» بحارالانوار، ج 101، ص 320.

حتی مسیحی هم برای امام حسین منقلب میشود

مثلا آقاي ويل دورانت، مورخ بزرگ آمريكايي وقتي تاريخ اسلام را بررسي مي‌كند و قضيه شهادت امام حسين (عليه السلام) مي‌رسد، بي اختيار عنان قلم از دستش مي‌رود و آن‌چنان درباره جانبازي امام حسين (عليه السلام) قلم‌فرسايي مي‌كند كه انسان واقعاً نمي‌تواند از جاري شدن اشكش خودداري كند. تا آنجا كه يادم هست، ايشان مي‌گويد:

اگر چنانچه شهادت امام حسين (عليه السلام) و حضرت علي اكبر (عليه السلام) و أبو الفضل (عليه السلام) توجيه عقلي داشته باشد، ولي در رابطه با طفل 6 ماهه امام حسين (عليه السلام)، حضرت علي اصغر (عليه السلام) كه در آغوش پدر و جلوي چشم پدر شهيدش كردند، با هيچ‌يك از مسائل عقلي و فطري قابل توجيه نيست. اين نهايت قساوت و رذالت و پستي دشمنان امام حسين (عليه السلام) را مي‌رساند.

البته این سخن من هم است که سی هزار نفر تشنگی طفلی را میبیند و به جای اینکه به او آب بدهند او را با تیر میزنند . و باز هم این نامردی انها در غدیر خم موقعی که 120 هزار نفر با پدرش بیعت میکنند اما بعد از فوت پیامبر فرموش میکنند چیز عجیبی نیست ( اوف بر دنیا طلبی )

حتي آقاي آنتوان بارا مي‌گويد:

اگر امام حسين (عليه السلام) براي ما مسيحي‌ها بود، در هر روستايي و قريه‌اي، پرچمي به نام حسين مي‌زديم و مردم را به نام حسين به مسيحيت دعوت مي‌كرديم.( الحسين الفكر المسيحي، ص357)

و چارلز ديكنز(نويسنده معروف انگليسى ) میگوید  اگر منظور امام حسين جنگ در راه خواسته‏هاى دنيايى بود،من نمى‏فهمم چرا خواهران و زنان و اطفالش به همراه او بودند؟پس عقل چنين حكم مى‏نمايد كه او فقط بخاطر اسلام،فداكارى خويش راانجام داد.

جرج جرداق(دانشمند و اديب مسيحى ) میگوید : وقتى يزيد،مردم را تشويق به قتل حسين و مأمور به خونريزى مى‏كرد،آنها مى‏گفتند:«چه مبلغ مى‏دهى؟»اما یاران  حسين به او گفتند: ما با تو هستيم.اگر هفتاد بار كشته شويم،باز مى‏خواهيم در ركابت جنگ كنيم و كشته شويم.

نمونه در این زمینه زیاد است مثلا حتما دوستان عزیز حتما عزاداری ارامنه مسیحی را در روز عاشورا دیده اید .

حتی وهابیت منصف هم به اشتباهش اعتراف میکند

مثلا يكي از شيوخ وهابيت به نام شيخ طارق مي گفت : « ما وهابي‌ها به عزاداري و جشن گرفتن شيعه نسبت به اهل بيت ايراد مي‌گيريم و مي گوئيم چرا شما روز شهادت امام حسين يا امام حسن عزاداري مي‌كنيد ؟ و حال آنكه هر فريضه اسلامي دو جنبه دارد : يكي جنبه اعتقادي و تئوري و ديگري جنبه عملي ؛ ما نماز را قبول داريم و عملاً در خارج نماز مي‌خوانيم ، فريضه حج نيز همين طور است ؛ منظور اينكه اعتقاد صِرف كافي نيست و بايد آن فريضه در خارج محقّق گردد . تنها فريضه‌اي كه ما فقط جنبه تئوري آن را گرفته‌ايم و كاري به جنبه عملي آن نداريم فريضه مودّت و محبت اهل بيت است . ما قائل به فضيلت و مودت اهل بيت هستيم ، امام حسن و امام حسين را قبول داريم ولي در مقام عمل هيچ كاري انجام نمي‌دهيم و از آن طرف شيعيان را به خاطر اين مراسمات و عزاداري‌ها محكوم مي‌كنيم و مي گوئيم اينها بدعت‌گذاري كرده‌اند ، لااقل شيعيان مسأله مودت اهل بيت را عملاً انجام داده‌اند ، اگر اشتباه كرده‌اند و بدعت انجام داده‌اند ما كه هيچ كاري براي اهل بيت انجام نداده‌ايم ، نه تنها كاري انجام نداده‌ايم بلكه كتاب‌هاي فراواني هم عليه اهل بيت نوشته‌ايم . كدام مقصرتراند ، شيعيان يا ما ؟ »

حتی حيوانات وحشى هم برای امام حسين (ع) گریانند

اميرالمؤ منين (ع ) فرمود: پدر و مادرم فداى حسين باد! در پشت كوفه كشته مى شود، گويا مى بينم حيوانات وحشى را كه كنار قبر او گردن كشيدند و شب تا صبح بر او مى گريند و نوحه مى كنند وقتى آن زمان شد مبادا كه جفا كنيد. (يعنى شما از حيوانات وحشى كمتر نباشيد شما هم گريان باشيد ) كامل الزيارت ، ص 79

.

.

.

و در اخر هم یک دعا

عمریست که عشق ازلی کرده اسیرم

من بنده وی گشتم و اوست امیرم

ای کاش که در میکده ی عشق خدایا

تا شور حسینی به دلم هست بمیرم